ADSL hat bağlantılarında kullanılan temel iletişim protokolü PPP (Point-to-Point-Protocol; Noktadan Noktaya Bağlantı) olarak belirlenmiştir. Bu temel protokol üzerinde yapılandırılmış olan; PPPoE (Point-to-Point-Protocol-Over-Ethernet; Ethernet üzerinde noktadan noktaya bağlantı protokolü) ile PPPoA (Point-to-Point-Protocol-Over-ATM; ATM protokolü üzerinde noktadan noktaya bağlantı protokolü) iki benzer ama farklı bağlantı protokolleridir. Her ikisi de çevirmeli ağ bağlantısına (Dialup) benzer özellikler göstererek, kullanıcı adı ve şifre isterler. Kullanıcı adı ve şifresini ana sistem (server) üzerinde kontrol edip doğrulayan işlemler sonucunda; IP adresi, iletişim ağı maskesi (network mask address) ve diğer iletişim ağı parametreleri kullanıcı adı ve şifresi doğrulanmış kullanıcıya bildirilir.
PPPoA protokolünün temel farklı, iletişim sırasında yapılan işlemlerin bir çoğunun "donanımsal" olarak yapılmasıdır. Elbette, hem kullanıcı tarafındaki hemde santral tarafındaki modemlerin bunu desteklemesi şartı ile. Bazı modemler PPPoA desteğine sahip iken, bazıları bu protokolü desteklemez. Mesela; telekom tarafında kullanıcıların modemlerinin bağlantısı için kullanılan DSLAM'lar (telekom tarafında ADSL modemlerin sonlandırıldığı çoklayıcılar) içinde Alcatel marka olanlar PPPoA desteğine sahip iken, NEC DSLAM'lar PPPoE protokolünü desteklerler. Bu protokollerin çalışması için uygun sürücünün yüklü olması gerekir ve varsayılan temel iletişim metodu Windows DUN (Dial-Up-Network; Çevirmeli Ağ Bağlantısı) üzerinden oluşturulur. PPPoA protolünde iletişim santrallerin ses ve veri iletişiminde kullanılan ATM sistemi üzerinden ve herhangi bir dönüşüme gerek duyulmadan yapıldığından, en saf iletişim protokolü olarak nitelenebilir.

PPPoE protokolü ise 1483 köprüsü üzerinden çalışır ve iletişim sürecini yönetebilmek için bir uç yazılıma ihtiyaç duyar. PPPoE protokolünün daha fazla yazılımsal tabanlı olması, ethernet iletişim seviyesi üzerine ilave yüklerin gelmesi anlamını taşır. Ve dolayısıyla daha fazla sistem kaynağı iletişim yönetimi için kullanılır. Bu durum kesinlikle kullandığınız donanıma bağlı olmadığı gibi, donanımın yapısı ve performansından etkilenmez. Bu durum, PPPoE bağlantısı ve iletişimini oluşturmak için donanım bağımsız yazılımsal bir çözüm kullanılabileceğini de gösterir.

Kısaca özetleyecek olur isek; PPPoA daha çok donanımsal bir protokol olup, direkt ATM üzerinde çalışan daha yalın bir protol iken; PPPoE yazılımsal özelliği daha fazla olan ve Ethernet protokolü ile desteklenmiş ve onun özelliklerini kullanan bir protokoldür.

PPPoA yapısına bakar isek;
DSL-> ATM-> RFC 2364-> PPP-> TCP/IP 'den oluştuğunu
PPPoE 'nin yapısına bakar isek;
DSL-> ATM-> RFC 1483-> 802.3 Ethernet-> RFC 2516-> PPP-> TCP/IP 'den oluştuğunu görürüz.

Bu protokollerin kullanılmasını belirleyen ADSL kullanıcılarının bağlı oldukları telekom santrallerindeki modemlerin markası ve özellikleridir. Çünkü bu protokollerin oluşması için kullanılan ara seviyeleri ve standartları bu modemler belirlerler. ADSL kullanıcıları hangi protokol ile bağlanacaklarını telekom müşteri hizmetlerinden öğrenebilirler. Türk telekom'un ilk ihalelerinde satın aldığı DSLAM'ler NEC idi ve o zamanlarda kurulan sistem PPPoE idi, daha sonra yapılan ihalelerde ALCATEL ürünleri seçildi ve PPPoA desteği olan DSLAM'lar kuruldu. Bu açıdan bölgesel olarak bağlı olunan DSLAM'lar özellikleri nedeni ile farklılıklar gösterebilir.

PPPoA ile PPPoE arasında performans ve verim farklılarını irdeler iken; öncelikle santral ile kullanıcı arasındaki telefon hattının mesafe ve kalitesinin çok büyük bir önemi olduğunun altını çizmemiz gerekiyor. Bu iki protokolün farkını analiz etmeden önce kullanıcının santrale ne kadar yakın veya uzak olduğunun önemi çok çok daha fazladır. Çünkü ADSL denilen tekniğin doğal bir sonucu olarak; kullanıcı santrale ne kadar uzak ise, hat verimi o ölçüde azalır.

ADSL iletişim tarzında gelen ve giden veri trafiği için ayrılan bant genişlikleri aynı değildir. Ve gelen veri trafiği için ayrılan bant genişliği giden veri için ayrılanın her zaman dört katıdır. Mesela; yaygın olarak kullanılan ADSL hatlarda; gelen veri için (download) saniyede 1024 kilobit'lik bir bantgenişliği ayrılmış iken, giden veri için (upload) saniyede 256 kilobit'lik bir bantgenişliği ayrılmıştır. Sekiz bit'in matematiksel olarak bir byte'a veya karaktere (A, B, C, 1, 2, 3 veya %, ?, + gibi her bir karakter) eşit olduğunu düşünecek olursak, yukarıda bahsettiğimiz yaygın ADSL hatlarda gelen veri için (download) saniyede 128 kilobyte (128000 karakter) giden veri için (upload) saniyede 32 kilobyte'lik bir "üst sınır" olduğunu söyleyebiliriz. ADSL'in doğasından ötürü de, kullanıcının sahip olduğu bu sınırlar içinde maksimum bantgenişliğini kullanabilmesi; "santrale olan uzaklığı", "telefon hattının kalitesi" ve "kullanılan donanımların performansı" ile direkt ilgilidir. Türkiye koşullarında bunlar içinde diğerlerinden çok çok daha fazla önemli olanlar; öncelikle, "yeraltı veya yerüstünden geçen ve bina içinde varolan telefon hatlarının kalitesi ve verimi" 'dır.

ADSL hatları kullanıcılara verilirken bahsedilen veri gönderme ve alma bantgenişliğini, yukarıdaki nedenler ile hiç bir zaman %100 verim ile kullanılamazlar. Her zaman pratikte ulaşılan değerler, ADSL hattın limitleri altında kalmaya mahkumdur. Ancak ve ancak, telefon santralinde kurulu DSLAM'ların hemen yanı başında (1-2 metre uzaklıklta) kurulan bir ADSL modem bağlantısı ile bu sağlanabilir.

ADSL'in bu doğal özelliklerini gözönünde bulundurarak; PPPoA ile PPPoE protokollerinin özelliklerine geri dönelim. PPPoA, teorik anlamda PPPoE protokolüne nazaran daha yalın ve daha iyi bir protokol görünümündedir. Ancak, bu zamana kadar yapılan pratik testlerde, telekom santraline yakın ve telefon hatlarının verimin ve kalitesinin çok yüksek olduğu noktalarda PPPoA protokolünün azda olsa PPPoE'ye nazaran daha hızlı (daha fazla bantgenişliği kullanmaya imkan verdiği) gözlenilmiştir. Ancak, santralden uzaklaştıkça ve telefon hatlarındaki kaliteninde düşmesi ile beraber, ilave kontrollerden gelen daha az veri kayıbı nedeni ile PPPoE daha güvenilir bir protokol olarak kendini göstermiştir, bu gibi durumlarda hızı belirleyen veri kaybı olmuştur. Daha az veri kayıbına neden olan protokol hız anlamında daha iyi sonuçlar vermiştir. İlk durumdaki gibi, tersine durumlarda, yani santrale uzaklığın ve hat kalitesinin yüksek olduğu durumlarda, veri kayıbı her iki protokol arasında eşit olmakta, ancak PPPoA protokolünün daha yalın olması nedeni ile biraz daha hızlı olduğu gözlenilmektedir.

İşte bu nedenler ile; koşulları gözönüne almadan PPPoA ile PPPoE arasında hat performansı için pratik anlamda kesin yargılar oluşturmak mümkün değildir. Pratikte hat performansı kullanılan taşıyıcı protokolden çok, santrale uzaklık ve telefon hatlarının kalitesi ile daha çok ilgili olmaktadır. Ancak, her iki protokolün değişik şartlarda sunacağı performans çok azda olsa farklılıklar gösterecektir. Hangi protokolün daha iyi sonuç vereceğini bulmanın en iyi yolu, pratik olarak her iki protokolü değişik uygulamalar ile uzun bir süre denemek ve test etmektir.

Sonuç olarak; santrale yakın ve hat kalitesi yüksek diyebileceğimiz çok uygun koşullarda PPPoA, aynı güvenilirlik oranlarında PPPoE'ye göre daha "hızlı" ise de, santralden uzak ve hat kalitesi düşük noktalarda PPPoE, PPPoA'ye göre daha "güvenilir" ve bu neden ile biraz daha hızlı gibi görünecek bir protokoldür.